Pre tačno sto godina, Beograd je bio mesto koje je pulsiralo drugačijom energijom, željan promena. Oslobođen nakon Velikog rata, 1926. godine, naša prestonica se nalazila u središtu nove države – Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, koja će samo tri godine kasnije postati poznata kao Kraljevina Jugoslavija.
U to vreme, broj stanovnika je rapidno rastao.
Beograd je imao više od 180 hiljada stanovnika, a do kraja 1920-ih taj broj je skočio na gotovo 240 hiljada. To je značilo da je Beograd postajao jedan od velikih evropskih gradova, a sa svakim novim stanovnikom grad je dobijao sve više života i „karaktera“. Ulice su se širile, zgrade su nicale, a atmosfera je bila ispunjena uzbuđenjem i nadom za bolju budućnost. Terazije, Knez Mihailova, Skadarlija, kao i tržni prostori poput Zelenog venca i Bajlonijeve pijace, bile su srce svakodnevnog života. Ljudi su se na tim mestima susretali, kupovali, razgovarali i kretali u svojim dnevnim obavezama.
U oktobru 1926. svečano je otvorena nova pijaca na Zelenom vencu, što je privuklo veliku masu građana i bilo jedan od važnih događaja te godine.
Društveni život tokom 1926. godine
Kafane i hoteli tada su bili centri društvenog života. Beograđani su se okupljali gotovo svuda: od Čuburske česme do hotela Moskva, a grad je živeo „punim plućima“, ni ne sluteći da će svet ponovo „zagaziti“ u rat.
„Sve kafane od Čuburske kasine, pa do hotela Moskva i Palasa, bile su pune, prepune“, zabeležio je novinar Politike u izveštaju od 1. januara 1926. godine.
Studenti, umetnici i intelektualci širili su ideje i inspiraciju, često gledajući ka Parizu i drugim evropskim prestonicama. Saobraćaj je bio u fazi prelaska sa starog na novo. Tramvaji su bili glavno prevozno sredstvo, a autobusi su tek počinjali da saobraćaju po gradu. Automobili su tada još uvek bili retkost i luksuz, a Beograđani su najčešće pešačili ili koristili konjska kola.
… i tako je izgledala prestonica pre tačno stotinu godina. Ona je bila grad koji je učio da bude moderan, a da ne zaboravi kakvi su mu bili počeci. Te 1926, Beograd je bio više od obične tačke na mapi Evrope, bio je jedna velika pozornica na kojoj se, uz šum tramvaja i žamor kafana, ispisivala najlepša istorija građanskog društva.
