U Muzeju afričke umetnosti, organizuje se izložba povodom trideset godina od smrti Zdravka Pečara, osnivača ove institucije, ali i istaknutog revolucionara, novinara, diplomate i istraživača afričke kulture i istorije.
Kustosi izložbe su povodom otvaranja izjavili: “Izložbom „Zdravko Pečar – (AUTO)POTRETI” pokušali smo da iz nekoliko perspektiva prikažemo kaleidoskopsku ličnost Zdravka Pečara, odnosno njegov život i sve što je ostavio za sobom, u formi poliptiha: kroz istorijske događaje, duh vremena, revolucionarne godine, diplomatske gestove, istraživačka i istorijska dela, fotografska i štampana svedočanstva, značajnu dokumentaciju, te kroz različite, uvek poletne akcije s katkad ambivalentnim rezultatima i posledicama“.
Podsećamo, Muzej afričke umetnosti je prvi i jedini muzej u regionu koji je isključivo posvećen kulturama i umetnostima afričkog kontinenta. Stalnu postavku čine značajni primerci pre svega zapadnoafričke umetnosti i ona uključuje odabrane predmete iz zbirke koju su formirali osnivači Muzeja, Veda Zagorac i dr Zdravko Pečar.
Više o životu Zdravka Pečara
Zdravko Pečar (Čakovec, 2. februar 1922 – Rovinj, decembar 1994) bio je novinar i ambasador SFRJ u Maliju.
Za vreme Drugog svetskog rata bio je član redakcije lista “Naprijed”, a posle oslobođenja bio je urednik listova “Politika”, glavni urednik “Međunarodne politike” i dopisnik “Borbe” iz Egipta i nekih drugih afričkih zemalja. U Institutu za izučavanje radničkog pokreta bio je samostalni istraživač (1963 -1967). Kao novinar i publicista objavio je niz članaka i rasprava iz oblasti međunarodnih odnosa i međunarodne politike. Od 1967. godine je u diplomatskoj službi.
Nosilac je većeg broja odlikovanja, kako jugoslovenskih, tako i stranih. Njegova žena bila je Veda Zagorac. Zahvaljujući njihovoj kolekciji umetničkih predmeta osnovan je Muzej afričke umetnosti (Beograd).
Opisujući u svojoj kapitalnoj monografiji “Afrika” svoje doživljaje sa ovog kontinenta, Zdravko Pečar kaže: “Bubnjevi već uveliko zovu na uzbunu od Konakrija do Akre, sve do juga Afrike, a beli ljudi kao da ne žele da ih čuju.” Takav jak antikolonijalni diskurs, prelaženje zacrtanih kolonijalnih granica, podrška oslobodilačkoj borbi afričkih naroda i njeno propagiranje, bili su konstantan i istaknut deo tekstova, delanja i mišljenja Vede Zagorac i Zdravka Pečara.
Afrika je u vreme najintenzivnijeg delovanja bračnog para Zagorac-Pečar bila veoma uzbudljivo mesto. Prolazila je kroz “zapanjujuće brzu dekolonijalizaciju” i borba između dva bloka polako se premeštala na taj kontinent. U Egiptu se Pečar smesta istakao; bio je prvi strani novinar koji je intervjuisao generala Nagiba, nominalnog vođu države, odmah posle državnog udara u Egiptu. Prati delovanje nove revolucionarne vlade, intervjuiše Nasera, prvi je foto-reporter koji na tlu Afrike fotografiše Tita prilikom njegove posete Egiptu 1955. godine.
Proizvod zajedničkog rada Zdravka Pečara i Vede Zagorac bila je i prva monografija koja se bavi Egiptom u Jugoslaviji – “Republikanski Egipat” iz 1955. godine.Tri godine kasnije, proširenjem ovog teksta nastala je i kapitalna monografija „Egipat. Zemlja – narod – revolucija”. Pretpostavlja se da se Vedin pisani doprinos ticao ekonomije, kulture i društva, a da je Zdravko pisao o politici, vojsci i istoriji. Godine 1957. Zdravko Pečar je objavio knjigu „Šta se dešava na Srednjem istoku”.
Pošto je francuska vojska od 1956/7. proterala veći deo alžirskih ustanika u susedni Tunis, Pečar je uskoro stigao tamo. Leta 1958. godine on je sa komandantom jednog bataljona Alžirske oslobodilačke vojske prešao francusku utvrdu i proveo dva meseca u bliskom praćenju alžirske borbe. Pečar je u Alžiru bio po partijskom zadatku i prenosio je poruke direktno jugoslovenskom državnom vrhu, piše u izvorima Wikipedie.
U alžirski rat bila je uključena i Veda Zagorac, takođe na polju propagande. S pozicije atašea za kulturu u jugoslovenskoj ambasadi u Tunisu, ona je doprinela organizovanju ogromne pomoći za alžirski narod. Svoje najveće putovanje po Africi Pečar je započeo 1959. godine. Tada se susreo sa najznačajnijim vođama afričkog oslobođenja kao što su: Patris Lumumba, Kvame Nkrumah, Holden Roberto, Leopold Sedar Sengor, Džulijus Njerere, Hejstings Kamuzu Banda i drugi.
Godine 1964. Pečar je na Filozofskom fakultetu odbranio disertaciju „Istorija oslobodilačke borbe naroda Alžira”, a ovu je disertaciju kasnije pretvorio u monografiju “Alžir do nezavisnosti”. Knjige “Afrika” iz 1964. godine i “Afrička kretanja” iz 1965. godine predstavljale su dotad najkomletniji uvid u period afričke dekolonizacije, koji su istraživači zainteresovani za Afriku u Jugoslaviji koristili i decenijama kasnije.
